Orkiestra Czasów Zarazy

Paweł Iwaszkiewicz, dudy, kierownictwo artystyczne
Maciej Kaziński, dudy
Janusz Prusinowski, skrzypce
Piotr Wawreniuk, puzon
Mirosław Feldgebel, regał

Niezwykły projekt “Orkiestra Czasów Zarazy”, to próba rekonstrukcji muzyki polskiej karczmy początku XVIII wieku na podstawie zapisków niemieckiego kompozytora Georga Philipa Telemanna.

W repertuarze Orkiestry znajdą się tańce z zachowanych utworów Telemanna utrzymanych w stylu polskim oraz z odkrytego w 1987 rękopisu zawierającego jego notatki muzyczne z lat 1717–1722, w tym m.in. 31 tańców polskich. Towarzyszyć im będą improwizacje skrzypka i dudziarza. Nazwa projektu nawiązuje do tragicznego okresu początku XVIII wieku – wspaniała i bujna kultura muzyczna rozwijała się wówczas w Rzeczpospolitej na tle straszliwych spustoszeń na skutek wojny i epidemii.

Wychwala człowiek właśnie to, co może go ucieszyć/a polska pieśń uczyni tak, że każdy skakać spieszy./Bez trudu tedy przyjdzie mi konkluzja całkiem pewna:/muzyka polska, wierzcie mi, bynajmniej nie jest z drewna – pisał Georg P. Telemann, jeden z najwybitniejszych twórców epoki późnego baroku, a także w latach 1704–1708 kapelmistrz księcia Erdmanna II von Promnitz-Sorau, przyjaciela i  ministra króla Augusta II Mocnego.

Pracując dla księcia w Sorau (Żary) i Pless (Pszczyna) i towarzysząc mu w licznych wojażach, Telemann odwiedzał cesarski Śląsk i Morawy oraz Polskę, w tym Kraków i Warszawę. Muzyka polska zachwyciła go “swym barbarzyńskim pięknem”:

Trudno wprost uwierzyć, jak cudowne pomysły mają tacy dudziarze czy skrzypkowie, kiedy podczas przerwy w tańcach zaczną fantazjować. Człowiek uważny zaopatrzyłby się tam w 8 dni w zapas pomysłów na całe życie. Mówiąc krótko, w muzyce tej tkwi nader dużo dobrego, jeżeli tylko potrafi się ją należycie wykorzystać. W tym stylu pisałem później różne wielkie koncerty i tria, które przybrałem we włoską szatę ze zmiennymi adagiami i allegrami – pisał.

W innym miejscu Telemann wyodrębnia cztery style muzyczne stosowane ówcześnie w Europie. Obok powszechnie uznawanych: włoskiego, francuskiego i niemieckiego, na równi stawia styl polski. Sławę zawdzięczał kompozytor w dużej mierze zręcznemu zastosowaniu właśnie tego stylu oraz swej ogromnej inwencji melodycznej, która kształtowała się pod wpływem różnorodnych, często niedostępnych jego konkurentom źródeł inspiracji.

Współpraca i konsultacja: dr Szymon Paczkowski z UW, dr Dagmar Steinfurth z Universitaet Rostock, Michael Bach z Museum Ukranenland, Warszawska Opera Kameralna.

Paweł Iwaszkiewicz, lider projektu – współpracownik licznych zespołów muzyki dawnej, z którymi nagrał przeszło 30 płyt. Oprócz muzyki barokowej gra również repertuar renesansowy i średniowieczny na fletach poprzecznych, szałamajach i dudach. Szkolił się u Davida Meltzera, a następnie doskonalił umiejętności na kursach mistrzowskich u Ricardo Kanji i Roberta Ehrlicha. Twórca i kierownik artystyczny zespołów popularyzujących dawną muzykę ludową (szkocką, irlandzką, francuską): ” Open Folk” i „Dancerye”.

Nasi partnerzy: